نمىشود . » و از اين آيه به خوبى مىتوان به دست آورد كه مراد از يمين ، امام حقّ است ؛ چون تفريعِ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ ، بر جمله نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ مىباشد . و على هذا اصحاب يمين پيروان امام حقّند و اين همان مسألهء ولايت است كه در أخبار كثيره وارد شده است . و مرجع نام گذارى به اصحاب يمين به مرضى بودن و پسنديدگى در آئين است كه مرجعش همان واجديّت چهار صفتى است كه ذكر شد . و على هذا شفاعت اختصاص به مرتكبين كبائر از اهل ولايت و پيروان امام حقّ دارد . استدلال به آيه : وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى ما مىتوانيم دربارهء صفات و خصوصيّات شفاعت‌شدگان در روز قيامت به دو مورد ديگر از آيات قرآن كريم استدلال كنيم : اوّل خصوص آيه : وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى . « 1 » « پيامبران و ملائكه شفاعت نمىكنند ، مگر براى كسى كه پسنديده باشد . » و همانطور كه ملاحظه مىشود ، در اينجا پسنديدگى ( ارتضاء ) بطور مطلق آمده و مقيّد به كردار و رفتار نشده است ؛ يعنى خودش و عقيده و دينش مورد پسند باشد و مرضىّ حضرت حقّ باشد ، گرچه كردارش اين چنين نباشد . به خلاف آيه وارده دربارهء شفاعت كنندگان :

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 28 ، از سورهء 21 : الانبياء